Στην τάξη της κυρίας Ελένης ήταν 22 μαθητές.
Ο Σπύρος χρησιμοποιούσε αναπηρικό αμαξίδιο. Η Δήμητρα δεν μπορούσε να μιλήσει με τον συνηθισμένο τρόπο. Ο Αντρέας μάθαινε πιο αργά από τους άλλους.
Μια μέρα, επιθεωρητής ήρθε στην τάξη. Κοίταξε γύρω.
«Πώς διαχειρίζεστε τόσες ανάγκες ταυτόχρονα;» ρώτησε την κυρία Ελένη.
Η κυρία Ελένη χαμογέλασε. «Κάθε παιδί μαθαίνει διαφορετικά. Αυτό το ξέρω για κάθε έναν από τους 22.»
«Αλλά δεν είναι δύσκολο;»
Ο Σπύρος σήκωσε το χέρι του. «Κυρία, να απαντήσω εγώ;»
«Φυσικά», είπε η κυρία Ελένη.
«Η κυρία Ελένη δεν βλέπει τα “δύσκολα”», είπε ο Σπύρος. «Βλέπει τον καθένα μας.»
Ο επιθεωρητής δεν ξανάκανε ερωτήσεις.