Ο Νίκος ήταν 17 χρονών και δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει στη ζωή του.
Το καλοκαίρι, η γιαγιά του τον έστειλε σε ένα μικρό νησί. Εκεί, στη ψηλότερη άκρη, βρισκόταν ένας φάρος.
Ο φαροφύλακας ήταν 78 χρονών και λεγόταν Μανώλης.
«Δεν βαριέσαι εδώ μόνος;» ρώτησε ο Νίκος την πρώτη μέρα.
«Δεν είμαι μόνος», είπε ο Μανώλης. «Κοίτα εκεί.»
Ο Νίκος κοίταξε. Στο σκοτάδι, ο φάρος έστελνε φως σε βάρκες που δεν φαίνονταν.
«Κάθε βράδυ υπάρχει κάποιος που έχει ανάγκη αυτό το φως», είπε ο Μανώλης. «Δεν τους βλέπω. Δεν τους ξέρω. Αλλά είμαι εδώ.»
«Δεν σε ευχαριστούν ποτέ», παρατήρησε ο Νίκος.
«Δεν χρειάζεται. Αρκεί να ξέρω ότι φτάνουν σώοι.»
Ο Νίκος έφυγε στο τέλος του καλοκαιριού με μια ιδέα: δεν ήθελε να κάνει κάτι επειδή τον βλέπουν. Ήθελε να κάνει κάτι που βοηθά, έστω κι αν δεν τον βλέπει κανείς.
Για συζήτηση: Υπάρχει κάτι που κάνεις για τους άλλους χωρίς να περιμένεις αναγνώριση; Πώς νιώθεις;
