Ο Μάρκος ήταν 11 χρονών και δεν ήξερε πώς να μιλά για τα συναισθήματά του.
Όταν ήταν λυπημένος, έκλεινε την πόρτα του δωματίου του και σιωπούσε. Όταν ήταν θυμωμένος, τα χέρια του έσφιγγαν ακούσια.
Η μαμά του ανησυχούσε. Μια μέρα του έφερε ένα μικρό ξυλόφωνο.
«Δοκίμασε», του είπε.
Ο Μάρκος χτύπησε μια νότα. Μετά άλλη μια. Μετά τρεις μαζί.
Κάτι άνοιξε μέσα του.
Άρχισε να παίζει κάθε απόγευμα. Γρήγορα όταν ήταν θυμωμένος. Αργά και μελαγχολικά όταν ήταν λυπημένος. Ελαφρά και χαρούμενα όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά.
Μια μέρα, η δασκάλα μουσικής τον άκουσε και είπε: «Μάρκο, η μουσική σου μιλά.»
«Ναι», είπε ο Μάρκος. «Δεν ξέρω πώς να μιλώ αλλιώς.»
«Αυτό δεν είναι αδυναμία», είπε η δασκάλα. «Είναι δώρο.»
Για συζήτηση: Πώς εκφράζεις εσύ τα συναισθήματά σου; Υπάρχει κάτι που σε βοηθά;
