Η Ειρήνη ήταν 16 χρονών όταν χειρουργήθηκε στον λαιμό. Μετά την επέμβαση, η φωνή της δεν ήταν πια ίδια.
Ήταν βραχνή, αδύναμη. Σε ησύχιο δωμάτιο ακουγόταν. Σε θόρυβο εξαφανιζόταν.
Η Ειρήνη αγαπούσε να τραγουδά. Τώρα δεν μπορούσε.
Για τρεις μήνες δεν ήθελε να βγει από το δωμάτιό της.
Μια μέρα, η μικρή αδερφή της μπήκε. «Θες να διαβάσουμε μαζί;»
Η Ειρήνη δεν απάντησε. Αλλά δεν είπε και «όχι».
Η αδερφή κάθισε. Έβγαλε ένα βιβλίο. Άρχισε να διαβάζει δυνατά.
Σιγά σιγά, η Ειρήνη ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο της αδερφής της.
Δεν τραγούδησε. Αλλά άκουσε.
Εκείνη τη νύχτα έγραψε στο ημερολόγιό της: «Η αγάπη δεν χρειάζεται φωνή. Μερικές φορές είναι απλά κάποιος που κάθεται δίπλα σου.»
Για συζήτηση: Πώς εκφράζεις αγάπη χωρίς λόγια; Υπάρχει κάποιος που σε αγαπά με αυτόν τον τρόπο;
