Ο ανεμοστρόβιλος
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα αγρόκτημα ένα κορίτσι. Την έλεγαν Ντόροθι.
Μια μέρα ήρθε ένας δυνατός ανεμοστρόβιλος.
Ο αέρας σήκωσε το ξύλινο σπιτάκι της ψηλά στον ουρανό!
Η Ντόροθι κρατήθηκε γερά. Φοβόταν, αλλά δεν τα έχασε.
Το σπιτάκι προσγειώθηκε σε έναν παράξενο τόπο. Ήταν η χώρα του Οζ.
Ο δρόμος με τα κίτρινα τούβλα
Στον δρόμο η Ντόροθι γνώρισε τρεις φίλους.
Ένα σκιάχτρο, που πίστευε πως δεν ήταν έξυπνο.
Έναν τενεκεδένιο ξυλοκόπο, που πίστευε πως δεν είχε καρδιά.
Κι ένα λιοντάρι, που πίστευε πως δεν είχε καθόλου κουράγιο.
«Ο Μάγος του Οζ μπορεί να μας βοηθήσει», είπαν. «Πάμε να τον βρούμε!»
Και ξεκίνησαν όλοι μαζί στον δρόμο με τα κίτρινα τούβλα.
Το ταξίδι
Ο δρόμος ήταν μεγάλος. Πέρασαν ένα σκοτεινό δάσος, μια πλατιά κοιλάδα κι ένα ποτάμι.
Σε κάθε δυσκολία κάποιος έβρισκε λύση.
Το σκιάχτρο σκέφτηκε πώς θα περάσουν το ποτάμι.
Ο τενεκεδένιος ξυλοκόπος βοήθησε το λιοντάρι όταν πλήγωσε το πόδι του.
Και το λιοντάρι προχώρησε πρώτο στο σκοτεινό δάσος, παρόλο που έτρεμε.
Τελικά έφτασαν στην Πράσινη Πολιτεία.
Ο Μάγος
Ο Μάγος τούς μίλησε με μια δυνατή, βροντερή φωνή.
Το σκιάχτρο πήγε κοντά και τράβηξε μια πράσινη κουρτίνα.
Από πίσω βρισκόταν ένας μικρόσωμος ηλικιωμένος κύριος με ένα μεγάφωνο.
«Ώστε δεν είσαι μάγος;» ρώτησε η Ντόροθι.
«Είμαι απλώς ένας γέρος από μακριά», είπε εκείνος. «Λυπάμαι που σας ξεγέλασα.»
Το είχαν ήδη
«Και τώρα;» ρώτησε το λιοντάρι.
Ο γέρος χαμογέλασε. «Σκεφτείτε το ταξίδι σας», είπε.
«Σκιάχτρο, εσύ βρήκες τη λύση στο ποτάμι. Έχεις μυαλό.»
«Ξυλοκόπε, εσύ φρόντισες τον φίλο σου. Έχεις καρδιά.»
«Λιοντάρι, εσύ προχώρησες πρώτο ενώ φοβόσουν. Αυτό ακριβώς είναι το κουράγιο.»
Οι τρεις φίλοι κοιτάχτηκαν. Είχαν ήδη αυτό που ζητούσαν.
Η Ντόροθι γύρισε στο αγρόκτημά της, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τους φίλους της.
Θυμήσου: Πολλές φορές αυτό που ψάχνουμε το έχουμε ήδη μέσα μας.
