Η Χιονάτη
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα κάστρο μια πριγκίπισσα. Την έλεγαν Χιονάτη.
Είχε δέρμα λευκό σαν το χιόνι, μαλλιά μαύρα σαν το κάρβουνο και χείλη κόκκινα σαν το ρόδι.
Η μητέρα της είχε πεθάνει όταν εκείνη ήταν μωρό.
Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Η καινούρια βασίλισσα ήταν όμορφη, αλλά είχε σκληρή καρδιά.
Ο μαγικός καθρέφτης
Η βασίλισσα είχε έναν μαγικό καθρέφτη. Ο καθρέφτης έλεγε πάντα την αλήθεια.
Κάθε πρωί στεκόταν μπροστά του και ρωτούσε:
«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη;»
«Εσύ, βασίλισσά μου», απαντούσε ο καθρέφτης.
Ένα πρωί όμως ο καθρέφτης είπε κάτι άλλο: «Η Χιονάτη.»
Η βασίλισσα θύμωσε πολύ.
Ο κυνηγός
Η βασίλισσα φώναξε τον κυνηγό του παλατιού.
«Πάρε τη Χιονάτη βαθιά μέσα στο δάσος», είπε. «Και μην τη φέρεις πίσω.»
Ο κυνηγός πήρε τη Χιονάτη στο δάσος. Είχε όμως καλή καρδιά.
«Τρέξε, παιδί μου», της είπε σιγανά. «Και μη γυρίσεις στο κάστρο.»
Η Χιονάτη έτρεξε ανάμεσα στα δέντρα. Περπάτησε ώρες πολλές, κουρασμένη και πεινασμένη.
Το σπιτάκι των εφτά νάνων
Το βράδυ βρήκε ένα μικρό σπιτάκι και μπήκε μέσα.
Όλα ήταν μικροσκοπικά: εφτά κουπάκια, εφτά πιατάκια, εφτά κρεβατάκια.
Η Χιονάτη ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε.
Όταν ξύπνησε, εφτά νάνοι στέκονταν γύρω της και την κοιτούσαν.
Τους είπε την ιστορία της. Οι νάνοι την άκουσαν προσεκτικά.
«Μείνε μαζί μας», είπαν. «Εδώ είσαι ασφαλής.»
Το μήλο και το ξύπνημα
Η βασίλισσα όμως ρώτησε ξανά τον καθρέφτη και έμαθε πού ήταν η Χιονάτη.
Ντύθηκε σαν γριά χωρική και πήγε στο σπιτάκι κρατώντας ένα κόκκινο μήλο.
Η Χιονάτη το δάγκωσε και έπεσε αμέσως σε βαθύ ύπνο.
Οι νάνοι γύρισαν το βράδυ και τη βρήκαν να κοιμάται. Δεν ξυπνούσε με τίποτα.
Την ξάπλωσαν σε ένα κρεβάτι μέσα στο ξέφωτο και έμεναν δίπλα της με τη σειρά.
Ένα πρωί πέρασε από εκεί ένας πρίγκιπας και ρώτησε τι είχε συμβεί.
Οι νάνοι αποφάσισαν να τη μεταφέρουν σε πιο ζεστό μέρος. Καθώς σήκωναν το κρεβάτι, τους ξέφυγε λίγο και ταρακουνήθηκε.
Το κομμάτι του μήλου βγήκε από τον λαιμό της Χιονάτης.
Άνοιξε τα μάτια της. «Πόσο κοιμήθηκα;» ρώτησε.
Οι εφτά νάνοι χοροπηδούσαν από τη χαρά τους.
Θυμήσου: Όταν κάποιος σε φροντίζει χωρίς να ζητάει τίποτα, αυτός είναι αληθινός φίλος.
