Ο ταξιδιώτης
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας ταξιδιώτης.
Περπατούσε από χωριό σε χωριό. Του άρεσε να βλέπει καινούρια μέρη.
Ένα βράδυ βρέθηκε σε ένα πυκνό δάσος. Έκανε κρύο και είχε σκοτεινιάσει.
Ήταν κουρασμένος και πεινασμένος. Δεν είχε πού να κοιμηθεί.
Τότε είδε ένα φως ανάμεσα στα δέντρα.
Το μαγικό δέντρο
Το φως ερχόταν από ένα μεγάλο δέντρο. Είχε χρυσά φύλλα και ασημένια κλαδιά.
«Καλώς ήρθες», είπε το δέντρο. «Κάθισε να ξεκουραστείς.»
Ο ταξιδιώτης έμεινε με το στόμα ανοιχτό. «Μπορείς και μιλάς;»
Το δέντρο χαμογέλασε με τα φύλλα του και έγειρε τα κλαδιά του.
Του έδωσε φρούτα να φάει και γλυκό νερό να πιει. Εκείνο το βράδυ ο ταξιδιώτης κοιμήθηκε ζεστά στη ρίζα του.
Το δώρο
Το πρωί ο ταξιδιώτης ξύπνησε ξεκούραστος.
«Θέλω να σου δώσω ένα δώρο», είπε το δέντρο.
Ένα κλαδί έγειρε και του άφησε στην παλάμη ένα χρυσό φρούτο.
«Αυτό το φρούτο είναι σπάνιο», είπε το δέντρο. «Κράτησέ το για κάποιον που θα το χρειαστεί περισσότερο από σένα.»
«Σε ευχαριστώ», είπε ο ταξιδιώτης και το έβαλε προσεκτικά στον σάκο του.
Το παιδί στον δρόμο
Ο ταξιδιώτης συνέχισε τον δρόμο του.
Έξω από ένα χωριό συνάντησε ένα παιδί που καθόταν στο χώμα. Ήταν αδύναμο και λυπημένο.
«Τι έχεις;» ρώτησε ο ταξιδιώτης.
«Είμαι άρρωστο εδώ και μέρες», είπε το παιδί. «Και δεν έχω φάει τίποτα.»
Ο ταξιδιώτης σκέφτηκε το χρυσό φρούτο. Το είχε φυλάξει για τον εαυτό του.
Το έβγαλε από τον σάκο και το έδωσε στο παιδί.
Το παιδί το έφαγε. Σιγά σιγά τα μάγουλά του ρόδισαν και σηκώθηκε όρθιο.
Τι κατάλαβε ο ταξιδιώτης
Ο ταξιδιώτης κοίταξε το παιδί που χαμογελούσε.
Κατάλαβε τι εννοούσε το δέντρο. Η αληθινή μαγεία δεν ήταν το φρούτο. Ήταν το ότι το χάρισε.
Το παιδί και ο ταξιδιώτης έγιναν φίλοι και συνέχισαν μαζί τον δρόμο.
Και όποτε περνούσαν από εκείνο το δάσος, σταματούσαν να πουν ένα «ευχαριστώ» στο μαγικό δέντρο.
Θυμήσου: Ό,τι δίνουμε σε κάποιον που το χρειάζεται δεν χάνεται ποτέ.
