Ο καινούριος μαθητής λεγόταν Ηλίας.
Ο Ηλίας δεν μιλούσε πολύ. Δεν κοίταζε στα μάτια. Έκανε πάντα τα ίδια πράγματα με την ίδια σειρά.
Κάποια παιδιά γελούσαν. Ο Ορέστης δεν γελούσε.
Μια μέρα, ο Ορέστης κάθισε δίπλα στον Ηλία στο διάλειμμα. Δεν είπε τίποτα.
Ο Ηλίας συνέχισε να κοιτά την αυλή.
Την επόμενη μέρα, ο Ορέστης κάθισε ξανά δίπλα του.
Και την μεθεπόμενη.
Μετά από μια βδομάδα, ο Ηλίας έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό αυτοκινητάκι και το έβαλε ανάμεσά τους.
Ο Ορέστης χαμογέλασε.
Δεν χρειάστηκαν λόγια.
Μάθημα: Μερικές φορές η καλύτερη φιλία χτίζεται με υπομονή και παρουσία — χωρίς λόγια.
