Ο Δημήτρης ήξερε τον αριθμό των βημάτων από την πόρτα του σπιτιού ως το σχολείο: 347.
Ήξερε ότι στο πάτωμα της τάξης υπήρχαν 144 πλακάκια. Ήξερε ότι ο ήλιος ανατέλλει διαφορετικά κάθε εποχή, και μπορούσε να πει σε κάθε μαθητή πότε γεννήθηκε απλώς βλέποντας τα μάτια του.
Αυτά δεν ήταν πράγματα που μπορούσε να εξηγήσει εύκολα.
Στο λύκειο, ορισμένοι συμμαθητές τον κορόιδευαν. «Ζεις σε άλλο πλανήτη», έλεγαν.
«Ίσως», σκεφτόταν ο Δημήτρης.
Στα 17 του, ο καθηγητής μαθηματικών του έδωσε ένα πρόβλημα που κανείς δεν μπορούσε να λύσει εδώ και δύο εβδομάδες.
Ο Δημήτρης το κοίταξε. Είδε μέσα του μοτίβα — σαν πλακάκια στο πάτωμα.
Η λύση ήρθε σε δέκα λεπτά.
Ο καθηγητής έμεινε άφωνος. «Πώς;»
«Βλέπω πράγματα διαφορετικά», είπε ο Δημήτρης απλά.
Από εκείνη την ημέρα, ο κόσμος άρχισε να ακούει.
Για συζήτηση: Τι σημαίνει να «βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά»; Πώς μπορεί αυτό να είναι δύναμη;
