Στην τάξη της κυρίας Αθηνάς, κάθε παιδί ήταν διαφορετικό.
Η Αγγελική κουνούσε τα χέρια της όταν χαιρόταν.
Ο Κώστας μιλούσε με νοηματική γλώσσα.
Ο Παναγιώτης ήθελε πάντα τα ίδια χρώματα.
Η Ζωή έτρεχε πιο αργά από τους άλλους.
Ένας καινούριος μαθητής ρώτησε: «Γιατί είστε όλοι τόσο διαφορετικοί;»
Η κυρία Αθηνά χαμογέλασε. «Γιατί αν ήμαστε όλοι ίδιοι, η τάξη μας θα ήταν μαύρο-άσπρη. Έτσι είναι ολόχρωμη.»
Ο καινούριος μαθητής κοίταξε γύρω του. Έβλεπε χρώματα παντού.
«Μπορώ να μπω στην παρέα;» ρώτησε.
«Ήδη είσαι μέσα», είπαν όλοι μαζί.