Ο Βασίλης ήταν 12 χρονών και ζούσε με επιληψία.
Τα επεισόδια ήταν σπάνια αλλά τρόμαζαν τους φίλους του. Μετά το πρώτο επεισόδιο που είδαν, μερικοί παιδιά σταμάτησαν να τον καλούν να παίξει.
Ο πατέρας του Βασίλη αποφάσισε να μιλήσει στη γειτονιά. Μια βραδιά, μαζεύτηκαν όλοι στην αυλή.
«Η επιληψία δεν είναι μεταδοτική», εξήγησε. «Δεν κινδυνεύετε. Αλλά ο Βασίλης χρειάζεται να ξέρει ότι αν του συμβεί κάτι, θα τον βοηθήσετε.»
«Πώς;» ρώτησε ένα κορίτσι.
«Απλά μείνεις κοντά, δεν πανικοβάλλεσαι, και φωνάζεις έναν ενήλικα.»
Ο Βασίλης κοίταξε τους φίλους του. Κάποιοι κούνησαν το κεφάλι. Κάποιοι είπαν «Εντάξει».
Δεν ξανάκανε επεισόδιο μπροστά τους εκείνο το καλοκαίρι. Αλλά ήξερε ότι αν γινόταν, δεν θα ήταν μόνος.
Αυτό ήταν αρκετό.
Για συζήτηση: Πώς μπορείς να στηρίξεις κάποιον φίλο που έχει μια ασθένεια ή αναπηρία;