Στη μέση του δάσους υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο.
Κάθε μέρα έρχονταν ζωάκια κοντά του. Ο σκαντζόχοιρος έλεγε τα μυστικά του. Η πεταλούδα μοιραζόταν τα χρώματά της. Ο μικρός σκίουρος έλεγε τα όνειρά του.
Το δέντρο δεν μιλούσε. Απλώς άκουγε.
Μια μέρα, το μικρό κουνελάκι ρώτησε: «Γιατί δεν μιλάς ποτέ;»
Ο αέρας ανακίνησε τα φύλλα — σσσσσ.
«Τι είπε;» ρώτησε το κουνελάκι.
Ο σκαντζόχοιρος χαμογέλασε. «Είπε ότι σε ακούει.»
Και το κουνελάκι κατάλαβε: το να ακούς κάποιον είναι ο πιο μεγάλος τρόπος να τον αγαπάς.
